Voorpret…

Samen zitten we achter de pc. We pluizen talloze sites he-le-maal uit op zoek naar de ideale vakantiebestemming. We twijfelen. Wordt het Disneyland Parijs? Wordt het een weekje Center Parcs? Willen we gaan vliegen met de kleine man? Net als we denken dat we er uit zijn krijgen we vanuit Zuid-Frankrijk het geweldige nieuws dat de nieuwste telg van de familie is geboren. Ruim 3 kilo, 50 cm, 10 vingers, 10 tenen. Het kleine mannetje en zijn moeder maken het prima, gelukkig.

 

Maar… samen met de kleine man is ook een nieuw dilemma geboren, want… willen we nu niet veel liever naar Zuid-Frankrijk?

Een typische zondagochtend…

Wij zijn allebei al klaarwakker en willen opstaan… de kleine man draait zich nog eens lekker om en snurkt verder.

Hoezo, luxeprobleem?

Wijsheid…

Als je nou op zaterdagochtend vroeg opstaat zodat je lekker verse broodjes bij de bakker kunt halen voor je nog slapende mannen…. kun je beter pas opstaan als de bakker ook daadwerkelijk open is.

Naakte man met rauwe forel mishandelt schoenverkoper…

Een schoenenverkoper in Weert is woensdagochtend in zijn arm gebeten door een naakte man met een forel in zijn hand. Surveillerende stadswachten konden de man vasthouden totdat de politie hem inrekende.

 

Het moet een bizar beeld zijn geweest voor Robert van Dooren, verkoopmedewerker bij Bob’s Adventure Store aan de Maaspoort in Weert. Een 25-jarige inwoner van de Limburgse stad parkeerde zijn fiets tegen de gevel en kwam, slechts gekleed in een muts en een paar schoenen, de zaak binnen. Hij droeg geen gebruikelijke outfit, zeker niet voor de tijd van het jaar”, was de logische constatering van Van Dooren, die met een klant bezig was. “Bovendien had hij een rauwe forel in zijn hand waar hij af en toe in hapte. Ik vroeg hem nog of hij het niet koud had, maar dat was niet zo”, zei de verkoper tegen dagblad De Limburger.

 

De schoenenverkoper lichtte twee surveillerende stadswachten in over het bezoek van de schaarsgeklede man. “Misschien kwam het door de uniformen, maar nu werd de man lastig en begon hij aan een rek in de winkel te trekken.””Samen met een stadswacht en mijn klant werkte ik hem op de grond. Met klimmerstouw om zijn nek kreeg ik hem in bedwang, maar hij heeft me wel tot bloedens toe in mijn onderarm gebeten. Zijn tanden staan er nog in.”De man bleek ontsnapt uit een psychiatrische inrichting. Met een spuitje wist een dokter de patiënt de kalmeren. De man ligt momenteel op de gesloten afdeling van een ziekenhuis, tegen hem is aangifte gedaan.

 

Bron: www.nu.nl

 

Wat een goed waarnemingsvermogen heeft de heer van Dooren he?

Ach.. zo zie je maar weer… wie sjoen gek os Limburg is…

Vliegles

We zitten samen aan tafel. Ik ben een jaar of 10. Mn zusje zal dus 5 zijn geweest. Ik was brutaal (goh) en mn vader vond het genoeg geweest. Ik moest naar mn kamer. Stug bleef ik zitten. Mn vader pakte mij bij een arm en hielp mij een eindje in de goede richting. Mijn kleine goedgebekte zusje zag de humor er schijnbaar wel van in. “Hey mam, moet je kijken! Zus krijgt vliegles!”

Mijn vrienden van de belastingdienst (deel942)

*plof* De post! Vrolijk loop ik naar de brievenbus, maar daar aangekomen is mn goede humeur gelijk verdwenen. Wéér een brief van de belastingdienst! Met een humeur dat gedaald is tot beneden het nulpunt scheur ik de envelop open. Ik lees. Lees nog eens. En nog eens. Huh? Ik hoef minder af te betalen, grote gedeeltes worden kwijtgescholden en ineens lijkt het allemal wel écht geregeld. Natuurlijk is het zaterdag en kan ik niet bellen naar het doorkiesnummer. Want hoewel ik best een brief kan lezen, twijfel ik bij deze brief ineens aan mijn eigen inzicht… Vanochtend was het dan zover. Om precies 9.00u belde ik het doorkiesnummer en werd mij bevestigd wat ik al dacht. Ik bedank de vrouw aan de andere kant van de lijn wel 3 x, hang op en dans bijna door de kamer van opluchting. Zou dit dan echt het einde zijn van mijn ‘ruzie’ met de belastingdienst?

De kleine man…

… is al zo klein niet meer ondertussen!!

Goede voornemens…

Goede voornemens te over dit jaar. In overleg met mijn onderkinnen (meervoud, ja) heb ik besloten dat dit jaar Sonja de baas in huis wordt. Naja, in ieder geval tot mijn onderkinnen verdwenen zijn en zij zich niet meer met mijn besluiten bemoeien.

Daarnaast wil ik mijn blog toch eens wat vaker updaten, mijn vrienden vaker zien, leuke dingen ondernemen, sparen, het huisje helemaal afmaken, werken en vooral… genieten.

Gelukkig nieuwjaar allemaal en hopelijk… Tot ziens!!

Mijn vrienden van de belastingdienst… (deel 941)

Nadat ik tevergeefs een aantal malen telefonisch én schriftelijk had getracht mijn huurtoeslag op te zeggen, viel 2 jaar geleden de eerste beschikking in de bus. Een jaar later nog één en dit jaar weer. De eerste 2 beschikkingen zijn nog niet volledig terugbetaald en dus vroeg ik voor deze uitstel aan. Ik kan tenslotte duidelijk aantonen dat zij verzuimd hebben de huurtoeslag stop te zetten en dat ik kosten noch moeite gespaard heb deze ellende stop te zetten. Als je in beroep wil gaan tegen de beschikking kan dat. Binnen 6 weken. Lijkt me redelijk. Mijn bezwaar verstuurde ik in mei. In september (!!!) kreeg ik antwoord. Ik mocht binnen 2 weken een enorm formulier invullen en moest mijn hele financiële plaatje maar eens even gaan verantwoorden. Wat is mijn auto waard en heb ik die wel echt nodig? Hoeveel betaal ik aan mijn zorgverzekeraar? Of ik schulden heb en zo ja, bij wie? Dit soort vragen verspreid over 6 A4tjes. En daarbij hadden ze graag kopietjes van alle bewijzen. Prachtig. Zij maken fouten en mogen over het meest lullige standaardbriefje maanden doen, terwijl ik alle gegevens maar even snel moet ophoesten. Want 1,5 week van die 2 weken zijn al verstreken door mijn vakantie….

Humor…

Post!! Ik open de envelop en zie een kaart met een groot hart en een button met een hartje erop. Binnenin een lieve tekst en een spottend “deze button is óók nog voor jou! Je mag hem de hele dag dragen!”

Een van de redenen dat ik als een blok voor je viel, ruim 2 jaar geleden. Je humor.