Superdad!
16 mei 2008 6 reacties
infamilie
De telefoon rinkelt. Ik loop in de richting van het toestel en mijn oog valt op een grote zwarte vlek op het gordijn. Hè? Wat is dat nou? Ik loop dichterbij en ik zie dat de grote zwarte vlek 8 poten heeft. Ik gil, deins achteruit en ga op zoek naar iets om mee te slaan, terwijl ik vanuit mijn ooghoeken het 8-potige gevaarte in de gaten probeer te houden. Als ik met mijn slipper in de aanslag weer in de richting van het insect met ‘ik-hoor-in-dierentuin-formaat’ loop, beweegt ‘ie. Waaaah! Ik deins weer achteruit en ga op zoek naar mijn mobiele telefoon. Zonder naar de telefoon te kijken toets ik het nummer van manlief. Hij hoort mijn verhaal aan en grinnikt dat hij er nu ook even niets aan kan doen. Nu is er nog één optie over: Supah-dad! Ik bel hem en leg het verhaal uit met een stem die ergens tussen lachen en huilen in zit. Hij begint te lachen en zegt dat hij er aan komt. Met zijn kapotte auto, die momenteel niet harder dan 60 kan en waarmee eigenlijk niet gereden mag worden. Als hij binnenkomt met een grote smile en de vliegenmepper in de aanslag denk ik aan mijn jongere jaren, waarin pap regelmatig ‘to the rescue’ kwam. Tegenwoordig is dat nog maar zelden nodig, behalve als er een grote spin in mijn woonkamer zit….
U zei...