BMC, deel… ontelbaar.

Zaterdagochtend. Veel te vroeg. Ergens in de verte herken ik het geluid van een binnenkomend smsbericht. Met mn ogen dicht sla ik op mijn nachtkastje om op de tast mijn telefoon te vinden. Eenmaal gevonden moet ik toch mijn ogen openen en zie een sms van haar. Das waar ook! Het is BMC-tijd! De zware avond (en nacht) zijn in één klap helemaal vergeten. Ik spring uit bed, onder de douche, kleed me aan en zie in een volgend smsbericht dat zij zoals gewoonlijk niet probleemloos haar weg naar Limburg weet te vinden. Overigens ligt dat nooit aan haar haar. Of aan mij. Meestal is het de schuld van de NS. Of het weer. Of beiden. Rijkswaterstaat wil ook nog wel eens een duit in het spreekwoordelijke zakje doen en auto’s die plotseling technische gebreken vertonen zijn ons ook niet onbekend. Deze keer gooide de VID roet in het eten door ineens te melden dat de A2 even afgesloten werd. Gelukkig werd ook al snel duidelijk dat de terugweg (een dag later wel te verstaan) ook niet soepel zou verlopen door een afsluiting op diezelfde A2, maar dan op een andere plek. Natuurlijk. Tot zover de voorspelbare stukken van ons BMC-avontuur.

’s Avonds was het dan eindelijk zover. We gingen weer eens op stap. Naja… eindelijk…  Ik was de dag ervoor nog geweest en probeerde met een dikke laag plamuur de zichtbare tekenen van een zware stapavond te verbloemen. Effect had het niet, maar het ging om het idee natuurlijk.

Bob wilde graag rijden en daar had ik niet zoveel moeite mee. Ik ben altijd wel in voor een spannende attractie. Nadat ik had gewaarschuwd dat de handrem er echt af moest en de verlichting toch echt aan, reed Bob weg. Met de handrem erop. De eerste lachstuip was een feit. Nadat we elkaar verbaasden door te bekennen dat we er schijnbaar allebei niet tegen kunnen als de volumeknop van de autoradio op een oneven aantal staat, was ik co-piloot en navigeerde ik Bob naar Valkenburg. Zoals gewoonlijk was het ‘als ik niks zeg, moet je links’.

… wordt vervolgd….