Ze zit voortdurend te klagen over alles en iedereen. Haar moeder is schuldig aan haar depressie als ik haar mag geloven. Haar overleden vader wordt nog even door de mangel gehaald. Ze verwijt ons dingen die ze zelf net zo hard doet. Ze beweert de familie bij elkaar te willen houden, maar drijft met haar gedrag net iedereen uit elkaar. Ik liet ontactisch merken er genoeg van te hebben en op te willen stappen, ik geef mijn fout meteen toe… maar achter het besluit om op te stappen sta ik nog steeds. Want als je jezelf dan ook nog eens tegen gaat praten en iemand anders probeert te pushen iets te doen waarvan je zelf een paar minuten eerder beweerde het ook niet te zullen doen, ga je mij net een tikje te ver. Geschreeuw en hysterisch gedrag waren het gevolg van mijn mededeling dat ik op ging stappen. Praten was dus niet meer mogelijk en zeker met de kleine erbij ga ik niet zitten wachten tot madam uitgeschreeuwd is. Wat mij betreft ligt de bal nu bij haar. Ik ben benieuwd.
Posted by Roos on 25 maart 2008 at 8:48 pm
En gelijk heb je!
Posted by Python on 25 maart 2008 at 9:34 pm
Zo, dat is eruit! Was dit de reden van je ‘lange’ afwezigheid? En nu maar hopen dat degene voor wie de tekst bedoeld is, deze ook leest!
Posted by Talkaholic on 26 maart 2008 at 6:49 am
@ Python: nee, eigenlijk niet… maar we waren een paar dagen weg, bezg met een verhuizing en daarbij ook nog een flink ziek geweest.
Posted by Trendy Wendy on 27 maart 2008 at 5:46 pm
Go you!!
xxx
Posted by Michelle on 29 maart 2008 at 11:44 am
You made your point!! Nu rustig afwachten!
Posted by Linda on 31 maart 2008 at 12:33 pm
Nou, dat klinkt heftig…
Posted by Tjap on 4 mei 2008 at 3:47 pm
Euhm… zijn inmiddels alweer aantal weken verder. Is het al uitgepraat / afgesloten? Wel vervelend dat soort situaties!