BMC, deel… ontelbaar.

Zaterdagochtend. Veel te vroeg. Ergens in de verte herken ik het geluid van een binnenkomend smsbericht. Met mn ogen dicht sla ik op mijn nachtkastje om op de tast mijn telefoon te vinden. Eenmaal gevonden moet ik toch mijn ogen openen en zie een sms van haar. Das waar ook! Het is BMC-tijd! De zware avond (en nacht) zijn in één klap helemaal vergeten. Ik spring uit bed, onder de douche, kleed me aan en zie in een volgend smsbericht dat zij zoals gewoonlijk niet probleemloos haar weg naar Limburg weet te vinden. Overigens ligt dat nooit aan haar haar. Of aan mij. Meestal is het de schuld van de NS. Of het weer. Of beiden. Rijkswaterstaat wil ook nog wel eens een duit in het spreekwoordelijke zakje doen en auto’s die plotseling technische gebreken vertonen zijn ons ook niet onbekend. Deze keer gooide de VID roet in het eten door ineens te melden dat de A2 even afgesloten werd. Gelukkig werd ook al snel duidelijk dat de terugweg (een dag later wel te verstaan) ook niet soepel zou verlopen door een afsluiting op diezelfde A2, maar dan op een andere plek. Natuurlijk. Tot zover de voorspelbare stukken van ons BMC-avontuur.

’s Avonds was het dan eindelijk zover. We gingen weer eens op stap. Naja… eindelijk…  Ik was de dag ervoor nog geweest en probeerde met een dikke laag plamuur de zichtbare tekenen van een zware stapavond te verbloemen. Effect had het niet, maar het ging om het idee natuurlijk.

Bob wilde graag rijden en daar had ik niet zoveel moeite mee. Ik ben altijd wel in voor een spannende attractie. Nadat ik had gewaarschuwd dat de handrem er echt af moest en de verlichting toch echt aan, reed Bob weg. Met de handrem erop. De eerste lachstuip was een feit. Nadat we elkaar verbaasden door te bekennen dat we er schijnbaar allebei niet tegen kunnen als de volumeknop van de autoradio op een oneven aantal staat, was ik co-piloot en navigeerde ik Bob naar Valkenburg. Zoals gewoonlijk was het ‘als ik niks zeg, moet je links’.

… wordt vervolgd….

Disney in een notendop.

In onze familie zijn versprekingen meer regel dan uitzondering. Tegenwoordig probeer ik ze te onthouden, die versprekingen…
In Disney kwamen er weer een paar voorbij:

Mijn zus rook iets lekkers en wilde het niet kopen omdat ze aan de lijn probeert te denken:
“hmmm, die lucht steekt me de neus uit!”

Ik wilde tegen Niek zeggen dat ‘ie zich met zn handjes op moest vangen als ‘ie zou vallen en vertel hem serieus:
“Steek je hand op als je valt!”

Mich vertelt een heel technisch verhaal over een of andere vage attractie en eindigt met:
“en als het kapot gaat, valt de ballon omhoog.”
Disney was gezellig. Alweer. Nog 3 weken werken en dan… vakantie!

Grote opruiming…

Ineens kreeg ik er last van. De jaarlijkse opruimwoede. Ik stuurde Mich naar zolder om dozen van zolder te slepen en ik zocht beneden alles uit. Zienderogen slonk het aantal dozen. Ik gooide veel weg, zette vanalles marktplaats, en bracht 4 dozen met boeken naar de Slegte. En ineens is er op zolder zelfs plek voor die 2 kasten die we niet weg willen doen, maar die eigenlijk wel heel erg in de weg stonden beneden. En alles wat echt bewaard moest blijven, kan ineens in die kast. De zolder lijkt ineens 4 keer zo groot en ik kan me weer met frisse tegenzin storten op project 2 van de opruimwoede. De bijkeuken. Om over project 3, de garage,  nog maar te zwijgen.

Mannenperikelen…

Vriendin L. stort haar hart bij me uit op msn. Ze wordt gek van haar vriend. ‘Het is net een spel’ besluit ze haar verhaal, ‘aantrekken en aftrekken’.

Waar we eerst nog bijna samen zaten te janken liggen we 2 tellen later dubbel om haar onbedoelde woordspeling.

De rode corsa…

Mijn zusje werd verliefd. Verliefd op een nieuwe auto. Ze zette haar eigen auto te koop op allerlei sites en onder het mom van “baat het niet dan schaadt het niet” hing ze ook nog 2 a4tjes met te koop achter de achterraampjes. Een paar dagen later kwam ze hier op bezoek en kwam mijn overbuurjongen gelijk geinteresseerd vragen of de auto nog te koop stond. Weer een paar weken later reed mijn overbuurjongen in de auto.

Gisteren spraken zus en ik af om de hele middag te gaan wandelen. ‘Rond één uur ben ik bij je.’ Om één uur zie ik door het keukenraam de auto van mn zus langsrijden. Ik loop naar de voordeur, trek ‘m open en zie… de overbuurjongen.

Vanochtend reed mn vader langs. *ding dong* ‘Hey! Waar is je zus?’ Ik zei hem dat ik geen idee had. En dat had ik ook niet. ‘Ik zie haar auto daar toch staan, ze hoort op school te zitten nu!’ Ik stap naar buiten en zie de vertrouwde rode corsa staan. De rode corsa van de overbuurjongen.

De 5… (deel 3)

5 dingen om intens van te genieten:
- op zondagochtend wakker worden in zijn armen terwijl het zonnetje al naar binnen schijnt
- een glas ijskoude (coca) cola light op een warme zomerdag
- het kleine mannetje dat vrolijk zingend kushandjes geeft
- een goed boek lezen in een warm bad
- het vooruitzicht van een weekendje Disney met man, zoon, zus en zwager!

De 5… (deel 2)

5 dingen om te haten:
-  met een goed humeur opstaan en dan je teen stoten aan de rand van het bed
-  je ‘to-do-lijst’ met geen mogelijkheid afkrijgen
- (net) voor de wekker wakker worden
- zin hebben in iets wat je niet in huis hebt (als de supermarkt net dicht is)
- de combi-magnetron op magnetron ipv oven zetten als je probeert broodjes te bakken

De 5… (deel 1)

5 dingen om dankbaar voor te zijn:
- mijn kleine gezonde mannetje
- getrouwd zijn met de liefde van mn leven
- familie en vrienden die altijd voor mij/ons klaar staan
- het dubbele dekbed in de winter ;-p
- alleen maar op het knopje van de senseo hoeven te drukken omdat M. de pads en het water er al in heeft gedaan voor me

BMC

Gisteren was het tijd voor een ouderwetse BMC. Het principe is een beetje verloren gegaan nu man en zoon meegingen, maar ach. Zij en ik waren er, dus de BMC was compleet. Zij was jarig geweest, dus was er taart. En broodjes. De taart is er (vast) nog steeds, de broodjes hebben goed gesmaakt.

Na de broodjes gingen we richting zwembad. Het water was heerlijk warm, de Tineke Schoutens in overvloede aanwezig en het bijbehorende gekakel (helaas) ook. De bubbels waren als vanouds en dus kwamen de herinneringen boven. Al lijkt Zij zich sommige dingen anders te herinneren dan ik. Ach ja.

Na het zwemmen was het tijd voor onze traditionele BMC-afsluiter. De McDonalds! Terwijl we man en zoon probeerden te overtuigen van het feit dat boven (IN de ballenbak) zitten toch echt veel leuker was, gooide Mr. Aso ons eten even op een dienblad. Dit nadat hij zn neus had geleegd in een servetje en samen met een collega de opbrengst in het servet stond te bestuderen en analyseren. Nadat mij even fijntjes duidelijk gemaakt werd dat ik te snel zei wat ik wilde hebben, besloot hij als straf ook nog maar de helft gewoon niet mee te geven. En wel af te rekenen, natuurlijk.

Een ijsje was ons al helemaal niet gegund, ‘want’ zo zei de smiles-are-free-medewerker ‘ik sta de fokkin hele dag al ijsjes te maken’. Aldus het meest intelligente figuur van Utrecht en omstreken.

De terugweg ging prima. Kleine spruit sliep na 2 minuten en werd thuis pas wakker. Man ook trouwens.

Op naar de volgende BMW BMC!

Geheel vrijblijvend…

Geheel vrijblijvend wil een vrouw met happy-hippo-stemmetje mij een disneyclubpakket aanbieden. Twee boeken èn een luistercd. Geheel vrijblijvend, echt waar! ‘U betaalt eenmalig 8 euro en als u de boeken om wat voor reden dan ook niet wil, kunt u ze gratis terugsturen.’ Het klinkt te mooi om waar te zijn. En dat is het -natuurlijk- ook. ‘Dus’ zeg ik ‘als ik het goed begrijp zit ik niet verder aan die Disneyclub vast? Er ploft niet elke maand een nieuw boek op de deurmat à weet-ik-wat voor bedrag?’  Dat had ik helemaal goed begrepen, ja. ‘Want’ zo zei de happy-hippo-stem aan de andere kant van de lijn ‘u kunt de boeken die maandelijks gestuurd worden óók altijd gratis terugsturen’. Na een hele discussie over provisie en waarop zij zelfs begon te zweren op het hoofd van haar dochtertje heb ik toch maar besloten het niet te doen. Vrijblijvend hoort ook echt vrijblijvend te zijn. En niet met allerlei slinkse omwegen toch te leiden tot een abonnement op het een of ander. Toch schijnen steeds meer bedrijven op deze manier hun producten te willen slijten. Het wekt bij mij alleen irritatie op en een afkeer van het betreffende product. Zouden er dan toch veel mensen op deze manier intuinen?